Όλοι με ρωτούν αν έφαγα. Κανείς δεν με ρωτά πως είμαι!

Μερικές φορές, αυτό που βλέπουμε στο πιάτο ενός εφήβου δεν είναι ολόκληρη η ιστορία του 🫂

🫶🏻Πίσω από ένα γεύμα που παραλείφθηκε, μια έξοδο που ακυρώθηκε ή μια έντονη αντίδραση στο τραπέζι, μπορεί να κρύβεται ένας έφηβος που δυσκολεύεται περισσότερο απ’ όσο μπορεί να εκφράσει.

Ένας έφηβος που θέλει να είναι με τους φίλους του, να απολαμβάνει τις εξόδους του, να πηγαίνει σχολείο, να ερωτεύεται, να ζει την ηλικία του.

🧠Χωρίς το φαγητό να καταλαμβάνει τόσο μεγάλο χώρο στο μυαλό του.

Και ίσως, πριν ρωτήσουμε για ακόμη μία φορά «γιατί δεν έφαγες;», χρειάζεται να ρωτήσουμε:

«Πώς είσαι πραγματικά; Υπάρχει κάτι που σε δυσκολεύει και δεν ξέρω;»

Γιατί η δυσκολία ενός εφήβου με το φαγητό δεν είναι πάντα ορατή. Και σίγουρα δεν λύνεται με πίεση, συγκρίσεις ή παρατηρήσεις.

Χρειάζεται κατανόηση, κατάλληλη υποστήριξη και έναν ασφαλή χώρο όπου δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα.

Ας μην περιμένουμε να γίνει το φαγητό το μοναδικό πράγμα που απασχολεί την καθημερινότητά του για να αναζητήσουμε βοήθεια.

Κάθε έφηβος αξίζει να ζει την εφηβεία του. Όχι να παλεύει καθημερινά με το φαγητό.

💬 Αν είσαι γονιός, τι θα ήθελες να μπορούσε να σου πει το παιδί σου, αλλά ίσως δυσκολεύεται να εκφράσει;